Vorig jaar vierde ik hem op een strand in the middle of nowhere in Brazilië, brigadeiro etend. Dit jaar vertoef ik in Italië wanneer ik weer een jaartje ouder word. 5 juli 2017, 23 jaar. Tijd om volwassen te worden, voelt het bijna. Maar het zal toch niet voor deze week zijn. In augustus kan ik beginnen denken aan werk en verantwoordelijkheden. Nu heb ik enkel Dutsie, mijn vriend en onze volgende bestemming om mij druk om te maken.

Vandaag is deze bestemming Firenze. We verlaten onze auto voor een aantal uur en trekken met de bus naar het centrum. We stappen willekeurig af en gaan op verkenning. Alles te voet doen, heeft toch zijn charme? De warmte (meer dan 35 graden, serieus?) speelt ons echter al snel parten. Om de vijf minuten zoeken we de schaduw op en gezellig kuieren verliest al snel zijn aantrekkingskracht. De oplossing (voor elk probleem eigenlijk): eten. We zoeken Universo Vegano op voor veganistische tiramisu en verfrissing. De tiramisu stelt licht teleur. Ik mis de overvloed aan amaretto en koffie waar ik bij mama’s oerrecept wel op kan rekenen. Niet getreurd, Firenze biedt gelukkig voldoende opties voor veganistisch ijs.

Een volledige dag enkel eten klinkt dan wel als de hemel, we doen ook nog wat aan sightseeing. We kunnen niet anders dan hand in hand de Arno aflopen – toevallig de naam van mijn vriend, inclusief zicht op de Ponte Vecchio. Vol bewondering kijk ik op naar de kathedraal van Firenze (Basilica di Santa Maria del Fiore of kortweg de Duomo voor de liefhebbers), mij verbazend over alle minuscule details. Die Italianen, ze weten toch wat ze doen.

We houden de warmte niet langer vol en besluiten terug te trekken naar de camping. We blijken niet de enigen met dit idee te zijn, de bus zit vol met Eurotrippers. Aangezien we er de gewoonte van gemaakt hebben elke dag het water in te duiken, zoeken we het dichtbij zijnde meer Lago di Bilancino op. Na een koud zwemkwartiertje, koken we hier het feestmaal van de dag; spaghetti. We observeren een oudervis die zijn nestje (sowieso niet de juiste benaming) beschermt van een school kleine visjes en leven iets teveel op in de situatie.

Zonsondergang, tijd om naar de camping terug te keren en het vieren te beginnen. Alsof Beyond Borders het geraden heeft, wordt er muziek gedraaid onder de gemeenschappelijke tent en groepen de deelnemers samen. De combinatie van whisky, Malibu, cocktails, goedkoop bier en geweldig gezelschap zorgt voor een onvergetelijke (of toch?) nacht. Het lijkt me verstandig dat verdere details van de avond in intieme kringen blijven.

En morgen? Even denk ik niet aan morgen!