Dag 4, we staan vroeg op, veel voor de boeg. Het begint een herhalend thema te worden. We hebben nu eenmaal geen tijd te verliezen. Zeven dagen is véél te kort om Zwitserland én Italië te verkennen. De komende twee dagen zal onze uitvalsbasis een camping bij Firenze zijn. Die moeten we deze avond zien te bereiken. En een dag eindigt om 0u00, belangrijk, zal later blijken. Maar goed, nog een lekkere warme douche, waarmee we de prut en de zonneschijn uit onze ogen wrijven. De te bezoeken plaatsjes voor vandaag zijn eindeloos in deze cultureel en natuurlijk rijke streek. Beyond Borders geeft enkele gouden tips: Viareggio voor als we willen zonnebaden tot stadjes zoals Lucca, Pistonia en Pisa. Die laatste willen we sowieso doen. Het voelt op voorhand al als plat toerisme maar die scheve toren moeten we toch eens in het echt gezien hebben! We besluiten dat we na ons bezoek aan Pisa onze eigen weg zullen gaan (kan natuurlijk ook!) en de Alpi Apuane in te trekken. Daar gaan we voor het eerst onze via ferrata skills testen op de Monte Forato. Wij zijn avonturiers, weet je wel!

Maar eerst Pisa. Bij het binnenkomen stappen we rond de indrukwekkende stadsmuur en gaan we door een poort naar binnen… Daar staat ie dan… Hij is nogal scheef, dat klopt. Maar mooi ook! Het hele middenplein met z’n felgroene gras tot op de millimeter geknipt, de imposante witte gebouwen en de massa mensen. Allen met hun handen in de lucht, allemaal het geniale idee hebbend om te doen alsof ze de toren redden van het vallen. Het voelt onecht aan… Maar wel een bijzondere ervaring.

spot mini me!

En dan begint het avontuur, zoals we het niet hadden kunnen voorspellen. De bergen in. Een uur lang wiegen we heen en weer over veel te smalle baantjes naar een hoog gelegen boerderijtje waar het pad start. We hebben er zin in! Nog even een Italiaanse site ‘google translaten’ en we zijn er klaar voor. Een tocht van 3u40 staat op het programma met als einddoel zicht op een grote rotsen boog tussen de bergen. All we need to know. Een goeie liter water, wat nootjes en veel energie. Misschien wat ov­erhaast en onvoorbereid begonnen, maar het leven is voor de snellen!

We gaan omhoog, ik al wat trager dan mijn vriend. Omhoog over kiezelpadjes, omhoog door bossen, omhoog op grote rotsblokken. We gaan omhoog maar onze energie en strijdlust gaan omlaag. Al uren zijn we onderweg, maar die via ferrata? Nergens te zien! Uiteindelijk bereiken we dan toch waarvoor we kwamen. We haken ons vast en klauteren naar de top. Op automatische piloot trotseren we de klim, soms bijna verticaal omhoog. En eindelijk kunnen we verstomd rond ons staren, zelfs een glimp van de Middellandse zee opvangen, omringd door stenen giganten. De boog is net wat minder impressionant in het echt en het einde van het pad vinden we niet terug. De euforie daalt bij mij al snel en even (of net iets langer) voel ik paniek. We zijn ondertussen al zeker drie uur onderweg. Al de volledige hike sparen we het water maar ik hou het bijna niet meer uit. We moeten nog eens zo lang terug. Hoe ga ik het ooit halen? Ik vloek op m’n vriend, die me meesleurde naar deze plek en in veel betere conditie is. Met de moed ver te zoeken, beginnen we de weg terug. Blijkbaar was toch niet alles omhoog. Ik klouter over rotsen, val en sla m’n enkel af en toe eens om. Het begint te schemeren. De krekels klinken als een waar orkest en m’n buikje rommelt. Blijven gaan, stap na stap. Nog even doorzetten. We zijn er bijna, of dat maken we onszelf elk kwartier weer wijs. En dan horen we de geitenbellen in de verte. Het kan niet ver meer zijn! Met de tong nog net niet op de grond, bereiken we de auto. Liters water moeten er aan geloven, om de dorst en stank te lessen.

En nu beginnen we aan de rit naar de camping. Deze blijkt ook niet zonder moeilijkheden te zijn. 0u08, we komen we aan bij de camping, met gesloten poorten. Daar staan we dan, na alle moeite, acht minuten te laat. En dat op mijn verjaardag. Maar uiteindelijk dan toch geen domper op de feestvreugde wanneer een andere auto de camping verlaat en we nog snel naar binnen kunnen glippen. 0u23, woensdag 5 juli, bestemming bereikt. Ik ben te moe om te vieren, maar geloof me, die schade haal ik morgen ruimschoots in!

Voor we in slaap vallen, besef ik nog net dat we nu toch die openlucht cinema gemist hebben waar ik zo naar had uitgekeken. Volgend jaar dan maar een nieuwe kans?