Na de nachtelijke duik in het Comomeer, beginnen we fris en fruitig aan dag 3 van de Eurotrip. Beyond Borders waarschuwde ons alvast, vandaag zal er een lange zijn. Cinque Terre – het is dan ook een bestemming uit de boekjes die de nodige tijd verdient. Tank volgieten en weg zijn we. Nog niet zo ver op de baan of we zien een bordje met ‘Renate’ op. Jammer genoeg zoeven we aan maximum snelheid voorbij. We hadden de inwoners nochtans graag even laten kennismaken met de persoon naar wie hun dorp vernoemd is. Voor deze keer moeten we ons verontschuldigen. Reden te meer om terug te komen natuurlijk!

Pedal to the metal, 130 per uur, of toch voor even. Op de ring rond modestad Milaan is ook file in de mode. Maar niet getreurd, het blijkt een samenkomst van Eurotrippers. Even gek doen, overenthousiast naar de mederoadtrippers zwaaien, de drang inhouden te toeteren en dan terug flirten met de Italiaanse snelheidsgrens. ’s Middags lunchen we op de top van een Apennijn (moet wel het enkelvoud van Apennijnen zijn, niet?) met een vlinderorgie rondom ons. Smakelijk!

Even verliezen we de hoofdbestemming uit het oog en kunnen we het niet laten om halt te houden bij een charmant Italiaans dorpje. De naam is me ondertussen alweer ontglipt maar de heerlijke smaak van mijn eerste Italiaanse ijsje staat nog vers in m’n geheugen gegrift. Een halfuurtje snuiven we de authenticiteit op, wandelen we door de kleine straatjes en genieten we van de rust terwijl iedereen een siësta houdt. En dan zijn we weer weg!

 

Cinque Terre, vijf prachtige Italiaanse rivièredorpjes zijn er niet echt op voorzien – en maar goed ook – om een karavaan Eurotrippers te ontvangen. We gunnen onze motoren dus even rust en nemen de trein. Ook dat wordt nog een onvoorzien avontuur als blijkt dat de lichten een pauze nemen en we doorheen de bergtunnels in volledige duisternis komen te zitten. Des te groter is het contrast als we in het grootste dorp, Monterosso, aankomen. De zon gloeit over het donkerblauwe water en de felgekleurde huisjes. De zee roept ons en we spotten een grot langs de rotswanden. Zwemkledij aan, action cam bij de hand en we gaan op ontdekking uit! Zacht geaaid worden door een kwal hoort natuurlijk ook bij het avontuur, al is het net iets minder ontspannend dan gewichtloos drijven op de kalme golven.

We willen toch ook nog graag deelnemen aan de dagopdrachten en ik toon me familiair met een politieauto. Natuurlijk vergeten we de foto te uploaden op het einde van de dag en dingen we zo niet mee naar de prijs.

We hebben nog tijd voor één dorpje van de vijf. Manorola – kuieren doorheen zijn straatjes en kijken vanop een rotswand hoe de lage zon het dorp in een schitterend spotlight stelt. Dit is La Bella Italia. That’s amore.

Volledig ontspannen keren we terug naar onze auto. Of dat proberen we toch. De treinregeling blijkt even onvoorspelbaar als in België en we beslissen gezellig met andere Eurotrippers in een taxi te kruipen, met nog een halve pizza op de schoot. Italiaanser kan toch niet?